Chemioterapia

W NASZYM OŚRODKU PODAJEMY:

 – CHEMIOTERAPIĘ

– HORMONOTERAPIĘ

– IMMUNOTERAPIĘ – INF.

– TERAPIĘ ANTYANGIOGENNĄ – AVASTIN

– TERAPIE CELOWANE

– LECZENIE WSPOMAGAJĄCE I OBJAWOWE

CHEMIOTERAPIA RAKA PIERSI

  WSZYSTKIE SCHEMATY CHEMIOTERAPEUTYCZNE , TERAPII CELOWANEJ CZY HORMONOTERAPII PODAWANE W TYM OŚRODKU SĄ DOBIERANE DLA KAŻDEGO PACJENTA INDYWIDUALNIE.

SĄ ONE MAKSYMALNIE DOPASOWYWANE DO STANU CHOREGO,JEGO WIEKU ORAZ INNYCH SCHORZEŃ TOWARZYSZĄCYCH CHOROBIE NOWOTWOROWEJ.

DAWKI LEKÓW SĄ USTALANE Z NALEŻYTĄ DOKŁADNOŚCIĄ DLA KAŻDEGO CHOREGO WYLICZONE WEDŁUG NAJWYŻSZYCH STANDARDÓW ONKOLOGICZNYCH.

 

,,Tylko 10 % kobiet ma dostęp do właściwej terapii raka piersi??

 

Nowotwory piersi rozprzestrzeniają się w krajach o niskim i średnim dochodzie. Świat będzie musiał zmierzyć się z tym wyzwaniem, ponieważ nie stanowi to problemu jedynie krajów biednych, ale całego globu. Obowiązkiem staje się optymalizacja i właściwe wykorzystanie dostępnych zasobów. O globalnym problemie raka piersi mówił prof. Eduardo Cazap z Argentyny, z Międzynarodowej Unii Kontroli Raka ? International Union for Cancer Control, podczas kongresu SIS w Warszawie ? 2016?.

prof. Eduardo Cazap

 

 dr hab. Renatą Duchnowską
specjalista onkologii klinicznej
z Kliniki Onkologii -Wojskowego Instytutu Medycznego
w Warszawie.

  ?.,, Rak piesi należy do nowotworów najczęściej występujących u kobiet. Niestety nadal część pacjentek zgłasza się w stadium choroby uogólnionej. Zaś u 40% z tych, które były leczone z powodu wczesnego raka piersi, dojdzie do rozsiewu choroby. Wszystkie towarzystwa naukowe na świecie: amerykańskie ASO, europejskie ESMO jak również Polskie Towarzystwo Onkologiczne od pewnego czasu zalecają w leczeniu rozsianego uogólnionego raka piersi leczenie sekwencyjne, jeżeli chodzi o stosowanie cytostatyków i chemioterapii. Taka terapia ma charakter paliatywny. Jej celem jest wydłużenie przeżycia, ale nie kosztem nasilenia toksyczności, lecz z utrzymaniem dobrej jakości życia chorych???.

 

DLA NAS NAJWAŻNIEJSZE JEST BEZPIECZEŃSTWO LECZENIA KAŻDEGO PACJENTA

Podając leczenie systemowe zwłaszcza to z zastosowaniem antracyklin lub leków ukierunkowanych molekularnie, zwłaszcza trastuzumabu, gdzie wiemy ,że istnieje ryzyko uszkodzenia mięśnia sercowego, które dla Herceptyny (Trastuzumabu ) jest procesem odwracalnym ! Albowiem objawy uszkodzeinia mięśnia sercowego ustępują po zaprzestaniu podawania tego leku. Ryzyko powikłań dotyczących uszkodzenia mięśnia sercowego ,nie zawsze w pełni odwracalnego jest większe i bezpośrednio związane z zastosowaniem terapii ze skojarzeniem trastuzumabu i antrycyklin.

Dlatego w naszym ośrodku każda pacjentka przed rozpoczęciem takiego leczenia jest starannie i dokładnie oceniana pod kątem schorzeń i wydolności jej mięśnia sercowego. Zawsze zlecamy ocenę efektywności i prawidłowej pracy serca poprzez nieinwazyjne badanie UKG ( usg serca) oraz zapis EKG.

W terapii choroby przerzutowej unikamy stosowania leków nieodwracalnie uszkadzających mięsień sercowy . W kolejnych liniach leczenia zawsze staramy się  stosować leki mniej kardiotoksyczne. Jeżeli musimy w grupie chorych HER 2 dodatnich zastosować antracykliny, warto wykorzystać liposomalne antracykliny. Mają one lepszą penetrację, a ryzyko powikłań ze strony mięśnia sercowego i innych narządów jest mniejsze.

Stosujemy się do najnowszych zaleceń i rekomendacji ESMO w terapii pacjentek z HER 2 ujemnym oraz HER2 dodatnim typem nowotworu piersi.


Fenotyp HER 2 dodatni ,ten typ nowotworu niektórym stwarza dużo problemów.  My natomiast przestrzegając wszystkich rekomendacji towarzystw naukowych mówiących o tym, by w pierwszym rzucie leczenia jak i w kolejnych starać się najdłużej stosować leczenie anty HER 2 ukierunkowane molekularnie. W pierwszej linii terapii na podstawie wyników badań klinicznych w tym Kleopatra : najbardziej skutecznym schematem okazuje się skojarzenie przeciwciał monoklonalnych – trastuzumab, pertuzumab – z lekiem cytostatycznym, jakim jest docetaksel. Niestety, taka terapia w wielu krajach jest niedostępna ze względów finansowych. I tylko z tego powodu  NIE JEST STOSOWANA !

W związku z tym w pierwszym rzucie najczęściej stosuje się przeciwciała monoklonalne (trastuzumab) w połączeniu z chemioterapią i takie też są zalecenia ESO, NCCN, ASCO czy Polskiego Towarzystwa Onkologicznego. W kolejnych liniach leczenia stosuje się w Polsce lapatinib plus kapecytabina. Na świecie wykorzystuje się kontynuację przeciwciała monoklonalnego (trastuzumab) z innymi cytostatykami lub stosuje się nowe przeciwciało skoniugowane – trastuzumab dm1.

By zwiększyć bezpieczeństwo chemioterapii naszych pacjentek, stosujemy modyfikowane formulacje leków.
Takim przykładem jest liposomalna postać doksorubicyny cechująca się mniejszą kardiotoksycznością niż jej konwencjonalna postać przy zachowanej skuteczności. Jest to lek rekomendowany przez wszystkie towarzystwa naukowe na świecie, również w Polsce. W pierwszej linii leczenia liposomalną doksorubicynę stosuje się na przykład z cyklofosfamidem lub też w monoterapii. Główną barierą utrudniająca wykorzystanie liposomalnej doksorubicyny w praktyce klinicznej są ograniczenia finansowe, bo każdy z nas chciałby ordynować leki mniej toksyczne, bezpieczniejsze kardiologicznie dla pacjentów, powodujące mniejszą neutropenię. Ważne jest nawet to, że zmniejszają wypadanie włosów. Pacjentki nie łysieją tak jak po doksorubicynie, co dla wielu kobiet ma niebagatelne znaczenie.

Doksorubicyna liposomalna występuje pod nazwą  Caelyx? lub Myocet?. Są to dwa leki o nieco innym działaniu, stosowane w przebiegu leczenia różnych typów nowotworów.
Caelyx? to doksorubicyna w powłoce liposomowej; pegylowany preparat liposomowy, który zawiera chlorek doksorubicyny zamknięty w liposomach. (PLDH). W hematologii preparat stosowany jest w leczeniu pacjentów z progresją szpiczaka plazmocytowego, którzy wcześniej otrzymali co najmniej jeden rzut leczenia ? stosowany jest w skojarzeniu z innym cytostatykiem – cyklofosfamidem.
Myocet? – to inna postać doksorubicyny liposomalnej. Preparat w skojarzeniu z cyklofosfamidem jest wskazany jako lek pierwszego rzutu w leczeniu dorosłych kobiet z rakiem piersi z przerzutami.

 

PRZYKŁADOWE SCHEMATY CHEIOTERAPII STOSOWANE W TERAPII RAKA PIERSI

 

AC:
A – Adriamycyna (Doksorubicyna)
C – Cyklofosfamid (inna nazwa Endoxan)

FAC:
F – 5-fluorouracyl
A – Adriamycyna (Doksorubicyna)
C – Cyklofosfamid (inna nazwa Endoxan)

FEC:
F – 5-fluorouracyl
E – Epirubicyna (pochodna Doksorubicyny)
C – Cyklofosfamid (inna nazwa Endoxan)

 

STOSUJĄC HORMONOTERAPIĘ   ZAWSZE JAK NAJDOKŁADNIEJ DOBIERAMY PREPARATY DLA KAŻDEJ NASZEJ PACJENTKI

    W terapii hormonalnej, która jest leczeniem wyboru u chorych na rozsianego raka piersi z ekspresją receptorów estrogenowych ( ER) lub receptorów progesteronowych ( PR ).Przede wszystkim zwracamy staranną uwagę na stan ogólny pacjenta i dotychczasowe terapie uzupełniające ? jeżeli mamy do czynienia z nawrotem raka piersi. Jeżeli mamy do czynienia z pierwszym leczeniem chorych z chorobą uogólnioną a priori, wtedy też zawsze bierzemy pod uwagę choroby współistniejące ( takie jak nadciśnienie tętnicze, cukrzycę), stan ogólny pacjentki, lokalizację przerzutów i wiek chorej. Zgodnie z najnowszymi zaleceniami ESMO staramy się zastosować trochę inną terapię u kobiet przed menopauzą i po menopauzie. U pacjentek przed menopauzą przeważnie stosujemy skojarzenie analogów RH LH z emoksyfem lub inhibitor aromatazy, natomiast u chorych po menopauzie w pierwszym rzucie możemy rozważać emoksyfem lub inhibitor aromatazy, a w następnej linii fulwestrant. Jeżeli mamy do czynienia z opornością na leczenie, możemy rozważyć również chemioterapię-nigdy nie zostawiając pacjentki samej sobie.

 

  SYSTEMOWE LECZENIE UZUPEŁNIAJĄCE W RAKU PIERSI

   Prowadzone od trzydziestu lat kontrolowane, randomizowane badania kliniczne pozwoliły na zgromadzenie wiedzy umożliwiającej podejmowanie decyzji terapeutycznych w oparciu o naukowo potwierdzone fakty. Amerykański badacz Bernard Fisher przedstawił hipotezę w myśl której rak piersi już w momencie rozpoznania jest chorobą uogólnioną.  W myśl tej teorii systemowe leczenie wdrażane wkrótce po radykalnej operacji może doprowadzić do wydłużenia życia chorych. W wyniku tych badań skojarzone, miejscowe i systemowe leczenie chorych na wczesnego raka piersi potwierdziło swą wartość i stało się powszechnie stosowanym postępowaniem. Korzyść z tego postępowania odnoszą zarówno chore z przerzutami do regionalnych pachowych węzłów chłonnych, jak i te u których przerzutów w węzłach chłonnych nie stwierdzono. W tym względzie najważniejszy jest CZAS jaki upływa od zabiegu operacyjnego do podania pierwszego kursu chemioterapii! W naszym ośrodku jest on skrócony do koniecznego minimum i indywidualnie dostosowany do potrzeb chorej.

 

ANTRACYKLINY

Do początku lat dziewięćdziesiątych lekami cytostatycznymi o największej aktywności u chorych na raka piersi były antracykliny. Zastosowanie programów zawierających leki z tej grupy umożliwia uzyskanie remisji          u 60-85% leczonych i o medianie czasu trwania odpowiedzi wynoszącej 12 miesięcy. Istotną toksycznością ograniczającą stosowanie antracyklin jest kardiotoksyczność. W celu poprawy indeksu terapeutycznego doksorubicyny, wprowadzono do praktyki klinicznej liposomalną postać tego leku. Liposomalna doksorubicyna charakteryzuje się większym powinowactwem do guza nowotworowego niż tkanek zdrowych. Po zastosowaniu caelyxu, czyli liposomalnej doksorubicyny, uzyskano remisje u 31% chorych uprzednio nie leczonych antracyklinami. Kardiotoksyczność tego leku jest mniejsza niż doksorubicyny.

 

TAXANY – PAKLITAKSEL

Paklitaksel – Lek ten wykazuje dużą aktywność w przypadku leczenia u wielu chorych uprzednio nie leczonych chemioterapią lub leczonych antracyklinami. W tej grupie chorych można uzyskać remisję u 20-40% leczonych. W badaniach randomizowanych oceniano różne dawki leku 135 mg/m, 175 mg/m i 250 mg/m podawanych w trzygodzinnym wlewie kroplowym w rytmie co 21 dni. W badaniach tych nie wykazano różnic w odsetku uzyskiwanych remisji i czasu przeżycia. W przypadku zastosowania leku w ciągłym wlewie trwającym 24 lub 96 godzin w porównaniu do leczenia trzygodzinnego zaobserwowano większy odsetek odpowiedzi, ale czas przeżycia nie różnił się pomiędzy poszczególnymi grupami. Przy stosowaniu leku w monoterapii najczęściej stosowanym schematem jest podawanie 175 mg/m w trzygodzinnym wlewie co 21 dni .

Paklitaksel może być podawany w rytmie co 7 dni w dawce 100 mg/m. W badaniu klinicznym uzyskano remisję w 53% o medianie czasu trwania 7,5 miesiąca. Wszyscy chorzy leczeni w ramach tego badania otrzymywali uprzednio antracykliny. Tolerancja leczenia w rytmie tygodniowym była dobra. Nie wystąpiły poważne toksyczności hematologiczna, a neuropatia w 3 stopniu nasilenia wystąpiła u 24% chorych.

Dużą aktywność przeciwnowotworową wykazują programy złożone z paklitakselu i doksorubicyny. Ze względu na ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności zaleca się podawanie doksorubicyny przed paklitakselem oraz nieprzekraczanie łącznej dawki doksorubicyny ponad 360mg/m . W randomizowanym badaniu klinicznym porównano toksyczność i skuteczność programu FAC (5-fluorouracyl, doksorubicyna i cyklofosfamid) z programem złożonym z paklitakselu w dawce 220 mg/m w ciągu 3 godzin i doksorubicyny w dawce 50 mg/m. W obu ramionach leczenie powtarzano co 3 tygodnie. Do badania włączono 267 chore uprzednio nie leczone chemicznie z powodu uogólnionego raka piersi, chore te nie otrzymywały antracyklin i taksoidów w leczeniu uzupełniającym. W grupie otrzymującej program zawierający paklitaksel uzyskano 68% odpowiedzi terapeutycznych, a w grupie leczonej programem FAC 55%. Wyniki te różniły się od siebie w sposób statystycznie istotny (p=0,032). Mediana czasu do progresji u chorych leczonych programem FAC wynosiła 6,2 miesiąca, a u chorych otrzymujących program z paklitakselem 8,3 miesiąca (p=0,034). Nie obserwowano zwiększonego ryzyka kardiotoksyczności u chorych leczonych programem zawierającym paklitaksel i doksorubicynę .

 

 KAPECYTABINA

Kapecytabina jest doustną pochodną fuoropirydyminową, która jest metabolizowana do aktywnego leku 5-fluorouracylu. Kapecytabina wykazuje aktywność u chorych uprzednio leczonych antracyklinami i taksoidami. Lek jest dobrze tolerowany. Kapecytabinę stosuje się w dawce 2500 g/m dziennie przez 14 dni, kursy leczenia powtarzane są co 21 dni. W grupie 162 chorych uprzednio leczonych chemicznie uzyskano po podaniu tego leczenia remisję u 20%, a stabilizację u 40% leczonych. Wszystkie chore z tej grupy otrzymywały przedtem programy zawierające paklitaksel, 91% antracykliny, a u 82% stosowano 5-fluorouracyl. Po zastosowaniu kapecytabiny nie obserwowano alopecji, a objawy uszkodzenia szpiku kostnego były nieznaczne. Najczęstszymi objawami niepożądanymi bywa: biegunka oraz zespół stóp i dłoni.

 

Jesteśmy certyfikowaną jednostką

Ośrodek Medyczny SAMARYTANIN posiada serię certyfikatów, które potwierdzają jakość usług placówki. W tym certyfikat ISO 9001:2009

ISO 9001:2009

certyfikowana placówka

Adres ośrodka medycznego

Osrodek medyczny Samarytanin

Ośrodek Medyczny Samarytanin
ul. Pużaka 11
45-272 Opole